Hier zit ik dan, achter mn Hollandse PCtje, met een veel te bruine kop voor het Hollandse weer. Uit mijn PC speakers knalt de CD van Sneakerz. De klanken brengen mijn vermoeide hoofd terug naar een plaats waar ik de afgelopen 8 dagen met mijn 5 beste vrienden in een roes heb gefeest, Kreta.

Het is niet de eerste keer dat we met zn allen naar Kreta zijn geweest, sterker nog, in 2005 en 2006 was het hetzelfde liedje. Toch zit ik hier nu met een hoofd dat overloopt van de leuke herinneringen. We hebben weer zoveel toffe en grappige dingen gedaan, leuke mensen gesproken en rare blunders gemaakt, dat ik zeker een week nodig heb om alles terug te halen. Toch zal ik onze vakantie zo veel mogelijk beschrijven.

“VATO”, klonk het rond 05.30 uur op Schiphol, op 3 augustus. De welbekende Snoop Dogg gebruikt dit woord in 1 van zijn nummers, om een stoere bink aan te duiden. U begrijpt, vanaf dat moment gebruiken wij dit ook. Op de ‘mind your step’ banden passeren we vele vato’s alvorens we bij onze gate aankomen. De ene Vato heeft zn ghettoblaster hard aanstaan, de andere zit op dit inmens vroege tijdstip een blik Heineken te verorberen. Ook zien we groepjes Vato’s met allemaal hetzelfde shirtje aan… Dom!

Nadat ze bij de douane B zijn fles water, bus deo en kilo springstof uit zijn tas hadden gehaald, liepen we door naar een eettentje. Een dienblad koffie met HEEL veel suikerzakjes. Wij waren namelijk zelf de suiker vergeten, en in de door Mike meegebrachte Senseo moet nou eenmaal een schapje zoet gedropt worden. Nadat B een laatste drukje op Nederlandse bodem afsluit met een 110 decibel wind, lopen we het vliegtuig in, op naar ons walhalla, Kreta!

De vlucht verloopt rustig. Uiteraard zitten er weer een stel luidruchtige boeren binnen onze actieradius, maar daar is niks aan te doen. Voor we het weten raken de bridgestones van onze 767 de grond en staan we weer op Kreta. Een vreemd gevoel, een vertrouwd gevoel. Zijn we hier ooit weggeweest? De busreis naar het appartement doet vermoeden van niet. Nog steeds is het verkeer op het eiland een jungle waar het recht van de sterkste geldt. Gelukkig zitten wij in een grote bus… De aankomst bij ons appartement is ook weinig verrassend, alles ziet er nog hetzelfde uit en ja, we worden herkend door de medewerkers. Wat wil je na drie jaar op rij in hetzelfde hok te zitten? De afstandsbediening van de airco en de manier waarop de sleutel werkt behoeft voor ons dan ook geen uitleg, en zodoende liggen we enkele minuten later heerlijk in het zwembad bij een temperatuur van 30 graden.

Dan de eerste avond, altijd een meetpunt. De alcoholamount van de eerste avond is vaak riskant hoog, met de vermoeidheid van de reis in de benen en het gebrek aan slaap in de kop. Na onze orginele bestelling van 6x topmatensoep en 6x gyros bij Palmera, waar we eveneens herkend en hartelijk begroet worden, frissen we ons nog even op in het appartement. Vervolgens zetten we, vergezeld met een vakantiegenoot van vorig jaar, koers richting de Copa Cabanna. Even voor de beeldvorming, Copa Cabanna is een soort sensation black in het klein, inclusief tandknarsende fluitketels zonder t-shirt. Na een uurtje hadden B & ik het daar we gezien, dus vervolgden wij onze weg naar DE tent van 2007, de Bio Bio. Hier troffen wij Sjonnie en Steef aan, gasten waarmee we al 2 jaar op dit eiland bivakeren, om ze niet meer kwijt te raken. Vanaf dat moment waren we niet meer met 6 man op vakantie, maar met 8.

Een dagje later met 8 man op stap dus, nadat we eerst hebben liggen genieten op starbeach. Starbeach… Damn, wat blijft dat toch een geniale plek. De mooiste vrouwen, de lekkerste muziek, het lekkerste stukje zee. It’s all there. Maar goed, hiervoor verwijs ik toch echt naar de foto’s, want de chillfactor van starbeach is moeilijk uit te leggen… Voor een voorbeeldje, pak de chillfactor van een regenachtige zondagochtend in je bed, tel hier een massage van een topmodel bij op, maak het 25 graden warmer en vermenenigvuldig de uitkomst met 100. Zodoende zit je ongeveer in de buurt van de chillfactor van starbeach. Anyway, met 8 man op stap dus, helemaal goed.

Een dag later waren we echter niet meer met zijn achten, maar met zijn elven. Steef en Sjonnie namen 3 dames mee. Hartstikke gezellig. 1 gezellige dame met een prachtige achternaam waar ik me even niet aan waag, en een tweeling die samen zo schattig waren dat je er een hele kalender mee kunt vullen, zoals dit ook vaak gebeurt met jonge katjes of hondjes. Gelukkig waren deze dames ook nog eens vreselijk gezellig, en zodoende werd onze stapformatie uitgebreid naar een elftal. Ruben op doel, want dat is de langste…

Over op doel gesproken, volleyballen met een opblaasnet in een klein zwembad is ook een aanrader. Niet iedereen heeft ervan genoten (sorry zonnebadende medemens) maar wij hebben ons goed vermaakt. En wat is er nou lekkerder dan na al deze inspanning een ananas/meloensalade a la Mike op de zwembadrand op te eten? Na het eten van deze salade, is het natuurlijk broodnodig om in de zalige zon je Hawaiaans ogende zwembroek op te laten drogen, liggend op een relaxte stoel langs het bad. Voor de gelegenheid lees je dan ook nog even wat meegebrachte literatuur. Op een gegeven moment belandt een van ons bij een goor artikel in het FHM over extreem ranzige sexdingen, en ja, hier wordt ons tweede vakantiewoord geboren, de Bukake. Een precieze uitleg ga ik niet geven, maar we hebben er wel hard om gelachen. Zeker toen de eerder genoemde schatjes een verhaal vertelden over een bijna-ervaring met dit gruwelijke fenomeen, hoe toevallig! Maar gelukkig voor hen, is dat bij een BIJNA gebleven. U begrijpt, een bukake is niet iets waar wij Hollanders ons graag mee bezig houden.

Na een FHM is er ook nog ruimte voor een Donald Duckje. De schrijver van deze strip heeft een ongekend talent voor het verzinnen van grappige namen, en dat brengt ons bij het derde en laatste echte vakantiewoord. “Bonk Wasbord” . Vraag me niet waarom juist deze naam onze lachspieren zo deed aanspannen, maar vanaf het moment dat wij deze naam hadden gezien was elke brede Henkie in een hemdje een ‘Bonk Wasbord’.

De rest van de vakantie kan ik wel uitgebreid blijven beschrijven, maar eigenlijk komt het erop neer dat het elke dag 1 groot feest was. Overdag heerlijk genieten op Starbeach, ‘s avonds eten, het liefst in Piskopiano waar Steef en Sjonnie zaten, en daarnaa stappen tot de zon op komt. Elke dag hebben we de zon op zien komen. Wat vergeet ik nou te melden? Ach, zo veel. Het feit dat B een plant heeft gejat, of dat voor elke stinkwind armhaar werd verbrand, dat ik een keer een toilet inliep waar Luuk iets voor me had achtergelaten, dat Ivo’s nieuwe bijnaam “Sir-Read-a-lot” is of dat we vreselijk gelachen hebben tijdens elk diner, vooral toen B met die voldane “Ik heb zojuist gruwelijk gepoept” blik terug kwam aan tafel. Ach, de vakantie is voor mij 1 grote mental picture geworden, een gouden herinnering die ik nooit hoop kwijt te raken. We hebben gedaan wat we wilden doen, hebben een paar leuke nieuwe mensen ontmoet met wie we zeker nog wel wat af gaan spreken, hebben ons uitgeleefd en kunnen tevreden terugkijken… En oh ja, ik heb er een nieuwe hobby bij, TUBA SPELEN!

Dan nog de titel, 180 euro Malibu… Dat valt mee, 180 euro, zei het niet dat dit slechts de eerste avond was, en dit de Malibuconsumptie van 2 personen betrof. Een malubuutje cola kostte 9 euro voor 2 glazen (een zogeheten happy hour, maar eigenlijk betaal je gewoon beide glazen). De heren Luque en Mike dronken op dag 1 al beiden zo’n 20 glazen weg. Vandaar de 180 euro. Uiteindelijk hebben we even teruggerekend, en is er zeker voor meer dan 1000 euro aan Malibuutjes doorheen gegaan. Bier, water en Smirnoff ice niet meegerekend. Bizar, maar who gives a fuck, want zoals mastercard al zei: “Een bedje op starbeach, €4,- , een bungeejump op starbeach €60,-, een vakantie Malibu drinken €1000,-, maar vakantie met je beste vrienden… ONBETAALBAAR!!

Tot volgend jaar, de stampertjes komen zeker terug, we aren’t finished yet!

Uw columnist,
Niels

Posted by

Column • Reacties (6) • Permalink

Reacties

Post een reactie

Naam:

Email:

Smileys

Onthoud mij

Voer de tekst hieronder in:

« We zijn er weer

Black afterfilm »