4-2= big fun? Vele wiskundigen zullen zeggen dat 4-2 gewoon 2 is, en dat is ook zo, maar ik doel op wielen… 4 wielen-2 wielen= 2 wielen… En 2 wielen staat gelijk aan BIG FUN!

Wat zegt die Niels nou?? De Niels Alonso, de man die tig auto’s getest heeft en de man die altijd zei het bij 4 wielen te houden, omdat je met 2 wielen je eigen knieen op moet offeren als kreukelzone… True, I confess! Ik heb altijd gezegd dat ik niet ga motorrijden, omdat ze voor mij geen passende doodskist bijleveren. Maar sinds een tijdje begon het ernstig te krieblen bij me. De snelheidssensatie van een motor schijnt zoveel hoger te zijn dan die van een auto… En ook de techniek van een moderne motorfiets is zeker interessant. Toch vond ik mezelf nog niet rijp voor een tweewieler. Maar ja, verstand komt met de jaren zegt men, en inmiddels voel ik me wijs genoeg om het gas van een motor niet direct vol open te trekken… Ik denk dat ik mezelf kan beheersen, temeer omdat ik het gevaar van motorrijden zeker niet onderschat. Samen met een vriend, Stephan, heb ik dan ook besloten de stoute schoenen, zeg maar motorlaarzen, aan te trekken.

Enkele weken geleden was het dan zo ver. 2 uur lang ‘try the bike’ bij Bruinsma in Utrecht. Na een korte introuctiefilm mochten we na het uitzoeken van kleding en een helm op de motor stappen. Een Honda CB500. Maar wat een autofiel nou op een motor? De enige brommer die ik ooit heb gereden was een Cita Gilera (don’t laugh, hij was fucking stoer en reed zeker 40!). Daar zat ik dan, 4-wielfreak op een motor… Waar is mn koppelingspedaal? En waar zit mn versnellingspook?? Nee, das gekheid, ik had me wel een beetje verdiept in hoe zo’n ding werkt… Maar toch was het erg onwennig. Alonso begon wat te zweten.

Over leercurve gesproken! Niks geen gelul, rijden met dat ding. Onwennig hortte en stootte ik de motor van zijn plek, jaloers op Stephan die met zijn schakelbrommerexperience wegreed alsof hij het al jaren deed. Man, wat ingewikkeld. Alles wat ik met de auto vanzelf doe, gaat hier totaal anders en het lukt me ook niet best. Gelukkig krijg ik de machine na een paar keer oefenen van zijn plek. Hetgeen me het meest tegenvalt is het gewicht van de machine. Die 200 kilo voel je echt, en als dat over zijn dode punt heen is, hou je het niet tegen… Daar kwam ik achter bij de langzame slalom. De instructeur legt kort uit: “Jaah, gewoon de koppeling op half, bijremmen met je voetrem en wat constant gas, laat die motor maar trekken!” De radartjes in mijn hoofd verwerken de info, maar ik snap er eigenlijk weinig van. Toch proberen… 1 pion, 2 pion, de derdeeeeewhoooo.... DODE PUNT! *KLENG!* Daar ligt de motor. Ik sta nog, maar de motor tikt mijn been weg en ook ik ga om… Een beetje kwaad op mezelf om mijn onkunde krabbel ik op. Nog voor de instructeur klaar is met de uitleg ‘waarom viel ik’, reed ik weg. Terug naar het begin van het terrein. En daar was ie opeens, mn Alonsoduivel… “Geef gas, doe het!” En ik deed het!! VROOOOOAAAARRRR *KLIK* (op naar 2) VRROOAAARRRR!!! REMMUUHHH!!! Onder mn te strak zitten helm heb ik een dikke glimlach! Ik reed misschien net 70, maar het voelde als 150! En het ging zo lekker vlot! Dat was voor mij het moment dat ik besefte dat ik hiermee door wilde gaan…

En zo werd het maandag 15 juni. We hebben onze lessen bijzondere verrichtingen laten inplannen. 4 uur staan er op het menu van de dag. Aangekomen kleden we ons om in nog natte pakken van de vorige bezoeker. Het regent niet, maar de pakken zijn van binnen nat van het zweet (jum jum). De instructeur, aardige vent dit keer, zegt: “Ga maar vast warmrijden...” Warmrijden?? Stephan en ik kijken elkaar aan. Wat dacht ie van een uitleg? Maar ja, we pakken toch ieder een motor en rijden weg. Ik verbaas mezelf over hoe soepel dat gaat. Ik was vooraf zeer sceptisch over mijn eigen prestaties op de tweewieler, maar het beloofde een mooie dag te worden. De langzame oefeningen komen eerst. Straatje keren, het achtje, stapvoets rijden, de langzame slalom… Alles lukt na 1 of 2 keer. Het gaat lekker. De tips van de instructeur zijn goed en ik boek snel resultaat. Ik krijg er steeds meer lol in. Oke, de langzame slalom blijft een beetje klote, en stapvoets rijden is minder makkelijk dan het lijkt, maar voor iemand die net zonder zijwielen fietst doe ik het goed op de motor!

Na de koffie de snelle oefeningen. Hier begon voor mij de big fun pas echt. Omdat ik vertrouwen had gekregen in de motor, wist ik een klein beetje wat kon. De de snelle slalom ging als vanzelf, en dat geldt ook voor alle remoefeningen! Helemaal leuk! Toen de lastigste, de uitwijkoefening. Jaloers zie ik toe hoe Stephan hem de eerste keer perfect uitvoert. Dan ik… Recht door het midden, verkeerde versnelling… hahaha! Maar ik geef niet op, en de derde keer zet ik een perfecte oefening neer. Steef en ik blazen steeds ´volle gas´ terug naar het begin van het oefenterrein, zodanog vlot dat de instructeur moet zeggen dat ons gescheur niet goed is voor de oude motorfietsen! Heerlijk, het gaat goed. Bij het vrij rijden scheurt Steef me tegemoet, en terwijl ik mijn heupen heen en weer zwaai door de snelle slalom, zie ik hoe hij 2 duimen naar me opsteekt. That´s right, bij les 1 met losse handen scheuren! Een prachtig gezicht! En zo zoeken we steeds wat verder op het relatief veilige afgesloten terrein van Bruinsma naar de limiet van de motor. Op een gegeven moment wilde ik keren, dus ik gooide de motor in zn 2 schuin de bocht om. KLANG! Mn stepje tegen de grond! Niks aan de hand, dat doen die GP courreurs ook… GP courreurs??

GP COURREURS?? Wordt Niels Alonso soms ook een beetje NIELS ROSSI?? Nee, laten we het niet mooier maken dan het is. De eerste les ging geweldig goed, hopelijk gaat de rest ook zo of nog beter, ik vond het super leuk (sorry mam), maar men weet: Hoogmoed komt voor de val…

En als ik iets niet wil, is het vallen! Dus laat die hoogmoed ook maar zitten!

Posted by

Column • Reacties (3) • Permalink

Reacties

Post een reactie

Naam:

Email:

Smileys

Onthoud mij

Voer de tekst hieronder in:

« Spin the black circle

Rossi vs Lorenzo »