Het afscheid tussen mij en mijn golf was onvermijdelijk… Men zegt dat een man met zijn eerste auto dezelfde band heeft als met een levend wezen, maar toen ik gisteren mijn golfje achterliet bij de Seat dealer… Tsja… Ik vond het eigenlijk helemaal niet zo erg. Dat komt natuurlijk mede omdat ik nu een dikke Seat onder mn kont heb, maar het had denk ik ook ergens anders mee te maken…

In augustus 2004 kocht ik de gele golf. Ik weet het nog wel, ik wilde helemaal geen golf. Maar toen ik deze knalgele jongen zag dacht ik: “Ja, lekker opvallend, lekker controversieel!” En dat was de golf ook, opvallend. Ik kocht de auto toen ik 19 was, en toen paste dat allemaal nog best wel bij me. Lekker opvallend, lekker scheurbakkie en gaan met die banaan (letterlijk). Als autoliefhebber was ik blij met de wagen, maar na het bezoeken van Speed and Design in 2004 wist ik het zeker: Ik moest en zou ook zo’n getunede ride hebben! Zodoende startte mijn missie, de dikste en opvallendste golf van N’gein creeeren.

Nu, 2 jaar en 8 maanden later, kan ik denk ik zeggen dat dat gelukt is. Grote scheppen geld van mij salaris verdwenen in de golf. Waren het niet de dure reparaties, dan waren het wel de nodige upgrades. Achterlichten, grille, koplampen (2x), bumper achter, uitlaat, skirts, voorbumper, strips spuiten, audio… Noem het maar op, I did it all! En ik heb er geen spijt van. Natuurlijk is het geen slimme investering, maar ik wilde dat gewoon een keer doen. En dat heb ik gedaan! Zodoende was ik ‘hooked’ aan mijn eigen golf, en betaalde ik trouw de hoge reparatiekosten die het oude beestje met zich meebracht. Waterpompje, remschijfje, fusseekogeltje enz. De kosten liepen de spuigaten uit, maar ik hield stug vol dat mijn wagentje het wel waard was. VW’s lopen immers makkelijk drie ton, zegt men. Op een dag krikte Scuba en ik de auto op, tenminste, dat wilden we, maar de krik nam de auto niet mee omhoog. In plaats daarvan boorde de krik zich een weg door mijn bodemplaat. Dat was voor mij de druppel, de auto moest weg… En snel!

Andere reden voor het vertrek van de golf was het feit dat hij niet meer bij me paste. 3 jaar geleden vond ik het nog te gek, maar nu, 3 jaar later, ben ik het stadium ‘pimp my ride’ ontgroeid. De opvallende auto past niet meer bij mij en mijn beroep. Op mijn werk was de gele golf een ‘dierenambulance’ of bananenwagen, en iedereen weet natuurlijk wie er in die auto rijdt. Dat is gewoon niet handig! Dus vanaf dat moment is de zoektoch naar een andere auto begonnen… En daarmee leek de golf zich verraden te voelen. 2 keer liet hij mij staan met een lekke band, de turbo begon te blazen als een boze kat (waarschijnlijk slang lek) en om de haverklap brandde mijn koelvloeistoflampje…

Gelukkig vond ik binnen afzienbare tijd een wagen die aan al mijn nieuwe wensen voldoet. De golf is ingeruild, en zaterdag was het zo ver. De laatste rit in mijn gele makker met kaalgesleten stuur. Ik heb al meer dan 80.000 kilometer met de auto gereden, maar toch zijn de 5 die er nu bijkomen extra bijzonder. Het zijn immers de laatste. Als vanouds startte de golf met tegenzin, een naar diesel stinkende rookpluim achterlatend die zo dik is dat ik, vooral in de winters, mistmeldingen veroorzaakte op radio 538. Op naar de Seat dealer, voorzichtig over de drempels. Nog 1 keer in de begrenzer trekken, nog 1 keer keihard remmen, en dan het terrein op. Achteruit inparkeren en, daar gaat ie, de sleutel om. *ROFFELPOFFELBROMBOMPRRRR* Zo, de motor is uit, voor de laatste keer aan de hand van de racedriver. Hopelijk vind mijn oude vriend een nieuwe baas die er ook goed voor zorgt. Ik heb in ieder geval een wagen die aan mn nieuwe eisen voldoet. En met de golf heb ik gedaan wat ik altijd had willen doen, tunen en er de dikste golf van de omgeving van bouwen. Dat is gelukt, en dat pakt niemand me meer af.

Mission Accomplished!!

Uw Columnist,
Niels the Racedriver

Tribute

Posted by

Column • Reacties (8) • Permalink

Reacties

Post een reactie

Naam:

Email:

Smileys

Onthoud mij

Voer de tekst hieronder in:

« Streetfight.

Southpark Sunday - Cow Days »