Ik hou niet van wielrennen, ook niet van wielrenners in het algemeen (uitzonderingen daargelaten), ze denken veelal dat de weg van hen is, en dat verkeersregels niet gelden voor mannen in veel te strakke pakjes op spartaanse fietsen. Ze letten niet op hun mede-weggebruikers en stiefelen maar door. Wielrenners denken vaak dat de weg waarop zij rijden alleen voor henzelf is. 3 weken per jaar, in Frankrijk, is dat ook zo…
In principe vind ik de tour de France ook niet leuk, maar dit jaar heb ik hem toch meer dan ooit gevolg. Dat is mede te danken aan het programma van Mart Smeets. Man, wat kan die kerel televisie maken! Bij schaatsen zie ik hem graag, hij heeft verstand van voetbal, weet de alle olympische onderdelen interessant te maken en weet ook het fietsen mooi te brengen. Maar zoals ik al zei, in principe is het niet mijn ding. Neem alleen die outfit al! Een American footballer ziet er stoer uit, brede schouders, helm met rooster, ja, dat zijn jongens waarvoor je aan de kant gaat. Ook een coureur heeft wel wat, een brandvrije overall, een helm met een gave print. Of een voetballer, in een tenue, waar miljoenen mensen geld voor neerleggen om het ook te dragen, en met een beetje geluk zetten die fans ook nog jouw naam op hun rug. Nee, een wielrenner ziet eruit als een ballerina zonder tutu, met zn geschoren benen en zeem in zijn broek. Simpelweg belachelijk. Maar ja, het is nodig, want zonder dat zeedier op je ballen, kun je geen 3 weken op zo’n spijkerhard zadel zitten. Ook gaat het me niet hard genoeg. Ik hou van snelheid, en ja, voor fietsers gaan de mannen erg vlot de bergpassen over, maar ik vind het niet echt spectaculair. Net als de tacktieken, ik begreep ze niet. Ik had altijd te doen met de knechten, die zich helemaal de tyfus fietsen, en vlak voor de streep opzij gaan voor hun grote man!
Waarom vind ik de tour dit jaar dan wel aantrekkelijk? Eigenlijk is het alleen maar meer een drugsoptocht geworden. De meest barre middeltjes zitten in de lichamen van de renners. Maar toch, niet iedereen is verziekt. Er zijn echt mensen die zonder troep fietsen. Oke, in hun bloed vind je een buitensporrige hoeveelheid zetmeel van de spaghetti, maar verder niets. Die mannen, dat vind ik helden. Want nu ik me erin heb verdiept, begrijp ik de tacktieken wel. Ik snap en zie ook dat ze echt niet harder kunnen als dat peloton weer dichterbij komt. Je fietst namelijk al constant op je top. Alleen de echte toppers weten er op het juiste moment net wat extra’s uit te persen. Wat dat betreft lijkt het topwielrennen best wel op de formule 1. Ook in de techniek, overal probeert men gewicht te besparen… Maar ja, die doping he…
De doping is het grote verschil tussen de formule 1 en de tour. Maar toch, over de zaak Rasmussen wil ik mijn licht laten schijnen. Ik vind het vreemd dat ik mijn visie nog niet in een krant heb kunnen teruglezen, maar wie weet, dat een journalist deze leest en het met me eens is. Ik denk namelijk dat Rasmussen wel gewoon in Mexico is geweest. Face it, heel Frankrijk wilde Michael Rasmussen uit de tour hebben. Daar hadden ze alles voor over. Wat is er dan makkelijker dan een oud wielrenner, een geloofwaardig Deens journalist en een onzekere teambaas een zak geld te bieden? Volgens mij zijn deze drie sleutelfiguren omgekocht om Rasmussen te wippen. Want stel je voor dat Rasmussen NIET in Mexico is geweest, oke, dan heeft hij gelogen. Maar denk je echt dat de Rabobank het toelaat dat ze Rasmussen daarvoor ontslaan? De tour bestaat voor 50% uit leugens, maar er gaan wel miljoenen in om. Kijkcijfers, acties van sponsors enzovoorts. Rabobank had al allerlei gele truien laten drukken voo klanten, en al acties op touw gezet. Met het ontslag van Rasmussen lopen ze miljoenen mis… Het zou mij niets verbazen als de 3 eerder genoemde personen binnenkort boodschappen doen in een Porsche Cayenne Turbo…
Toch zijn er ook punten die de tour de France zelfs LEUKER maken dan de formule 1! Zo is het natuurlijk geweldig dat je als gewone sterveling zo dicht bij je helden kunt komen, zonder daarvoor 350 euro per ticket te hoeven betalen. Ook wanneer de mannen finishen, loopt het gewone publiek vlakbij de renners. Wat ook mooi is, is dat je bij het fietsen de sportman daadwerkelijk stuk ziet gaan. Ik weet dat een formule 1 coureur het zo ongeveer even zwaar heeft als een koploper in en zware bergetappe, maar bij een f1 racer zie je dat niet, bij een fietser wel. Nog een mooi punt, dat het bij het fietsen, als je de doping wegdenkt, helemaal aankomt op de rijder zelf. Er zijn eigenlijk geen technieken die de renners seconden voorsprong geeft. Het laatste en tevens mooiste punt van het wielrennen, vind ik het feit dat de renners nog gewond kunnen raken. Damn, wat zie je soms een vreselijke valpartijen, en toch klimmen die gasten gewoon weer op de fiets, als ze nog kunnen. Ook maak je in die snelle afdalingen kans om te vallen, en loop je het risico om je leven te geven. Vroeger was dat in de formule 1 ook. Dat gaf de rijders een soort heldenstatus. In de formule 1 is die eigenlijk vervallen, in de tour is hij er nog. Fuck de veiligheidsregels. Oke, ik wil ook niet iedere keer doden bij elke rit, maar alleen het feit dat je blootgsteld wordt aan de risico’s brengt een extra waarderingsfactor mee voor de sporters.
Buenos Nouches, mi amore....
Uw columnist,
Niels the Racedriver
Posted by
Column • Reacties (2) • Permalink
Reacties
De Zaak rasmussen stinkt idd aan alle kanten, laten we hopen dat Mart S. je column leest....hij doet net als de andere media, personen als rasmussen de nek om!
Posted by Merivaman 07/28 08:09 PM
Toen ik het begin las dacht ik dit gaat N’s z’n pa niet leuk vinden. Gelukkig draaide je bij en schreef je weer een heerlijke column.
Jou visie over de zaak rasmussen vind ik wel wat hebben. Ik geloof namelijk ook niet dat de gele trui drager door een leugen wordt ontslagen.
Posted by 07/28 05:41 PM