Ik schrijf niet vaak over mijn werk, maar ik heb afgelopen nacht iets meegemaakt wat ik gewoon graag met jullie wil delen, wat ik gewoon graag op wil schrijven! A story that must be told…

Het is een gewone doordeweekse nacht. Wel gezellig, ik heb dienst met Stephan. Niet alleen een collega, ook een vriend. Tijdens de dienst hebben we lol en bespreken in wat voor melding we wel zin zouden hebben… “Ik zou wel een achtervolging willen...” Om een uur of 2 zitten we aan het bureau. Dan valt er een melding van een inbraak in een dorp zo’n 25 kilometer bij ons vandaan. Er is een auto weggereden die wel eens onze kant op kan komen…

Ik gris gauw een vectrasleutel van het bord, want met die slome bus duurt het eeuwen voor we er zijn, en onze fietsen hebben we toch niet nodig. Midden in de nacht volg ik de andere auto die vanaf ons bureau richting de plek des onheils scheurt. Blauwe lampen aan en gas. Er is bijna geen verkeer op de weg en als een treintje blazen we flink door. Ik vind het een prachtig gezicht. 2 blauwe pitten die kort achter elkaar op hoge snelheid door de nacht schieten… Er komt een cruciaal punt aan. In dit landelijk gebied zit een weg die we af kunnen blokken als de daders er nog niet voorbij zijn. Dan zie ik in de verte lampen met hoge snelheid op ons afkomen. Ik minder vast vaart. “Dit zou hem weleens kunnen zijn Steef..”

“Het is hem, het is hem 100%!!” schreeuw ik tegen Stephan, en ik geef een slinger aan de handbrake. Met een prachtige 180 staan we achterstevoren. Het rubber van de voorwielen gilt als ik de 140 paarden onder de kap op hun lazer geeft. We spuiten achter de voorbijgeflitste kar aan. Het is een bepaald type, en in het voorbij schieten zag ik het karakteristieke typeplaatje. Ik zeg het tegen mijn bijrijder, welke probeert door te geven aan de meldkamer waar we heen gaan. Dat is niet zo makkelijk aangezien alle losse spullen door de auto vliegen. We gaan als een jekko! Dan een rotonde, we moeten gokken…

Ik gok rechts: Yes, achterlichten! Ik hoor Stephan roepen “HM, we rijden daar en daar, zeer hoge snelheid!” Er doemt een boerenbruggetje op. Ik weet dat er een recht stuk achter zit. Volgas… Dan niets… Dan het asfalt weer! 4 wielen los! Starsky & Hutch zouden jaloers zijn. Ik voel oe mijn rechtervoet, welke plankgas geeft, trilt op het gaspedaal! Wat een gruwelijk adrenalinerush! Het lijkt wel of ik strak sta!! Het enige wat ik zie is het asfalt van de slingerende dijkweg. Ik rij echt maximaal op de limiet. Weer een kruising, weer gokken we goed, weer die achterlichten! Mijn ‘tegenstander’ rijdt met 4-wielaandrijving en 240 pk onder de kap, ik doe het met een logge vecta met 140 pk. Toch blijft ik mijn target in het vizier houden.

Ik rij inmiddels op volledig onbekend terrein. Af en toe werp ik een blik op de tom tom, een fractie van een seconde, om te kijken of er weer een bocht komt. Het is hier donker. Steef kent de omgeving een klein beetje en navigeert waar het kan. “Hier komt zo een lastig slingertje!” Met gillende wielen beuken we er doorheen. Een rally courreur en zijn co-piloot, zo voelt het… Stephan en ik schelden in het luchtledige: “Godverdomme, wat een idioot!” Maar zelf zijn we minstens zo idioot, deze snelheid… Stephan geeft weer door dat we het voertuig nog steeds in zicht hebben. Ondertussen vliegen we weer over een bruggetje. Steef zegt tegen de meldkamer dat we op een krankzinnige snelheid rijden. Noem het krankzinnig, ik noem het waanzinnig! Ik zie de bomen en lantaarnpalen aan me voorbij schieten. Er heeft zich, eerlijk waar, inmiddels een zweetrand op mijn voorhoofd gevormd. Nee, dit is geen angstzweet, dit is puur inspanningszweet. Ik ben keihard aan het werk om de auto op de weg te houden. 1 fout en we liggen in de sloot, in the middle of fucking nowhere…

Onze dieselmotor jankt weer de bebouwde kom van een dorpje in. Daar ziet Stephan de achterlichten weer! `Ja, daar, daar!!` Weer vol het gas erop, maar dan moeten we, na ruim 19 kilometer, concluderen dat we ons target kwijtzijn… `Goooodver, we hebben zo hard gereden, en we hebben hem niet...` Ik voel me een topsporter die net tekort is gekomen, die net naast het goud grijpt. Toch voelde het goud, de ultieme kick. We rijden dezelfde weg rustig terug. Een soort van beschaamd lachen we samen: “Shiiit, gingen we hier echt 150??” Waanzin, aan weerszijden knotwilgen, allemaal klaar om een vectra op te slokken… Maar fuck it, we zijn geen moment bang geweest. Stephan bevestigt dat: “Nee, ik vertrouw erop als jij rijdt..” Vervolgens dient het volgende compliment over mijn rijkunst zichzelf aan. De adrenaline zakt weg en het normale gevoel keert terug. We hebben zo hard geracet dat Stephan moet kotsen! Hahaha, wat erg, heb ik echt zo bizar gereden? Gelukkig weet hij zijn eerder genuttigde chocomelletje binnen te houden, al is het net aan!

We nemen ons verlies en rijden terug naar ons eigen gebied, waar zich inmiddels een andere melding voordoet. We rekenen uit dat de 240pk sterke vierwielaandrijver zo’n 2 kilometer voorsprong op ons had. Bizar dat we het zo lang hebben volgehouden…

Een paar uur later doet zich een mirakel voor. “Meldkamer *** heeft de auto gevonden!!” Steef en ik gaan poolshoogte nemen. De auto staat op een verlaten weg, op een erf… Hier zijn we gewoon langsgereden!! Hier zagen we inderdaad de achterlichten voor het laatst! Ik ben als een kind zo blij! Die flikkers hebben het gewoon opgegeven!! Zo’n snelle bak, en toch opgeven tegen ons 2 in de vectra!! Geweldig! En ik had het type en subtype he-le-maal goed!! Yes yes yes!!! Die gasten komen echt nog wel aan de beurt, 100%!

Met een overwinnaarsgevoel tuffen we terug naar ons bureau, klaar om ons verhaal aan de vroege dienst te vertellen. Wat een geweldige baan heb ik toch… Vanachter een bureaustoel maak je dit nooit mee, en nee, we hebben geen topsalaris. Maar je in 1 nacht James Bond, Vin Diesel, Colin McRae en Starsky and Hutch voelen is echt fucking onbetaalbaar!!

(plaatsnamen en autotypes zijn voor de zekerheid weggelaten)

Posted by

Column • Reacties (5) • Permalink

Reacties

Post een reactie

Naam:

Email:

Smileys

Onthoud mij

Voer de tekst hieronder in:

« JabbaWockeeZ

Mexico's drug war »