Fun is not a straight line… Het is een bekend gezegde in de autosport. Een circuit zonder bochten is geen uitdaging. En ik hou van uitdagingen… Deze keer heb ik echter wel een heel bochtig circuit uitgekozen om op rond te racen… Maar ja, as long as the car is good, there shouldn’t be a problem…
Het licht is rood. Ik mag niet starten. Frustrerend, want ik wil vlammen. Ik heb mijn stuur met 2 handen beet en mijn voet speelt met het gaspedaal. Mijn motor draait op toeren, ik wil weg. Ik mag alleen niet, het licht is rood. En misschien is het maar beter ook dat ik niet vertrek. Ik ken het circuit waar ik op sta niet. Alle bochten zijn me onbekend. Ik moet gaan remmen op instinct. En er is nog iets vreemds. Ik sta alleen op de startgrid. In mijn spiegels zie ik geen tegenstand. Ga ik tegen mezelf racen?
Nog steeds rood. Ik wil nog steeds weg. De adrenaline giert door mijn lijf. Wil ik weg? Of ik kies ik voor veiligheid en start ik deze race niet? De twijfel slaat toe. Wat moet ik doen? Ik wil raad, en druk op de ‘radio’ knop. Helaas, geen contact met de pitsstraat mogelijk. Er zit niemand aan de andere kant van de radio. Ik moet het zelf beslissen… Nog steeds de motor op toeren, nog steeds rood licht.
Het moment dat ik niet meer van start kan gaan komt dichterbij. Donkere wolken pakken zich samen boven dit mij onbekende circuit. Als dat zo doorgaat, gaat de race niet door. Eigenlijk is dat ook wel beter, maar mijn hart zegt dat ik van start moet gaan, knallen!! Het licht is nog steeds rood…
GROEN!
Ik weet niet waarom, maar het licht is ineens groen geworden! Ik druk instinctief op mijn gas en knal er vandoor. 0-100 in minder dan een seconde! Mijn buik trekt samen, mijn hoofd tolt. Waar ben ik aan begonnen?? Maar Jezus, wat is het gaaf!! De eerste bochten neem ik vol gas, ik ken ze niet, maar ik neem ze perfect. Wat voelt dit goed, mijn adrenalinespiegel stijgt naar ongekende hoogte en mijn hart giert in mijn keel! Als ik nog harder ga dan dit, ga ik vliegen!
Mijn motor raast op 20 duizend toeren per minuut! Dan zie ik in de verte een lastige bocht opdoemen. Ik wil remmen. Geen druk… Mijn remmen doen het niet. Ik zit in een raket zonder remmen. Ik zal al mijn stuurmanskunst uit de kast moeten trekken om mezelf op deze baan te houden!! Het lukt, het lukt! Ik ben er nog, ik race nog steeds. Boven het circuit nog steeds die wolken. Ik weet al dat het straks gaat regenen, maar ik wil het niet zien. Ik blijf gaan. Ik wil niet meer terug. Iets in mij zegt dat ik door moet gaan. Ik ben de race begonnen, nu is er geen weg meer terug.
De eerste druppels vormen zich op mijn ramen, het begint zo langzamerhand te gieten. Ik verlies de grip op de auto, de grip op mezelf. Duizenden gedachten raggen door mijn hoofd. Had ik deze race dan niet moeten starten? Het licht ging toch op groen? De auto was toch goed? Maar ik wist toch dat het zou gaan regenen? Ik wist toch dat ik het circuit niet kende? Ik heb helemaal niets aan die gedachten, ik drukte op het gaspedaal toen het licht groen werd. Ik maakte dat licht niet groen, het gebeurde… Ik reageerde alleen maar, en nu zit ik hier. Angst en adrenaline, plezier en geluk, spijt en trots, ik voel alles door elkaar.
Het begint steeds harder te regenen, het wordt steeds moeilijker. Ik hoop dat het gauw stopt met regenen, want deze rit kost me zo veel energie. Iets in me zegt het dat het de moeite waard is. Dat als ik deze race win, ik de mooiste prijs ooit win. Maar tegen wie race ik dan? Er is geen tegenstand. Ik en de tijd, dat zijn de tegenstanders. Alles wat ik kan doen is mijn wagen op de baan houden en hem thuis brengen. Ik weet dat ik moet stoppen, maar mijn remmen doen het niet. En ik ga te hard om uit te stappen.
Het voelt aan als een sneeuwbal. Ik heb hem tijdenlang tegengehouden boven aan een steile bergtop. Het was helemaal niet zo’n grote bal, maar door de aanhoudende sneeuwval werd hij groter. Ik hield hem niet meer en liet hem rollen. En nu wordt hij met elke omwenteling groter. Hij is te groot en te snel om tegen te houden. Hij verplettert alles wat op zijn pad komt en rolt toch wel door…
Koppie erbij houden N, weer een bocht! Weer hou ik de auto op de baan. Dan besef ik dat dat het enige is wat ik moet doen. Ik weet niet wat voor bochten er nog gaan komen, maar alles wat ik kan doen is de wagen op de baan houden. De omstandigheden zijn zwaarder dan alles wat ik me voor had kunnen stellen, maar ik moet blijven sturen. Het kan 2 kanten op. Of ik laat het stuur los, maar dan zal ik ongenadig crashen, of ik blijf sturen en breng de auto thuis. Ik druk op het knopje van de ‘radio’, en daar is mijn besluit mee genomen. Ik hoor een stem, ze klinkt niet helder, maar ik hoor haar. Het is de mooiste stem ter wereld en mijn enige gids in deze barre rit. Maar ook zij zegt het circuit niet te kennen. Ach, dan blijf ik wel sturen, zolang zij maar af en toe iets zegt en bevestigt dat ik nog de goede kant op rij. Het zal een lange, spannende en vermoeiende rit zijn, maar ik ben er nou eenmaal aan begonnen… En als ik moet kiezen tussen crashen of winnen, dan kies ik voor dat tweede, no matter what it takes! Er zullen nog bochten komen die ik niet voor mogelijk had gehouden, maar ik ga ze nemen, en ik ga mezelf op dat circuit houden…
Want ik weet: Fun is not a straight line…
N.
Posted by
Column • Reacties (3) • Permalink
Reacties
Damn, zeker je beste column ooit N!! Het is een moeilijk circuit maar het gaat je vast wel lukken. Voor je het door hebt zal je in de laatste bocht zitten.
Posted by 10/11 05:23 PM
Een hele mooie column...! Je weet ook altijd alles te vertalen in formule 1 :D
Om dan maar in die taal te blijven: ik zal in ieder geval al mijn race-experience gebruiken om jou op het circuit te houden!
Posted by 10/14 03:02 PM
Zo wat een gedachte gang....
en hoelang is het circuit nog..
Posted by 10/11 04:09 PM