Een blog van Niels over zijn eerste lange motorrit zonder instructeur

Zal ik een briefje neerleggen dat ik van mijn vader en moeder hou? Ik vroeg het me vanmorgen ernstig af… Ik ging namelijk motorrijden. What’s te big deal, dat doet iedereen weleens toch? Ja, zit wat in, maar ik heb afgelopen zomer toch weer een hoop meldingen gezien en gehoord waarbij een motorrijder om het leven kwam. En als mij dat vandaag zou gebeuren, had ik die belangrijke boodschap tenminste nog overgebracht…

Vandaag was de dag van mijn eerste lange motorrit zonder instructeur. Ik heb een maandje geleden met flying colours mijn motorrijbewijs gehaald! Het examen, en het lessen trouwens ook, ging waanzinnig goed. Beide lesdagen was ik vooraf wat nerveus. Op de een of andere manier denk ik dan dat ik de motor niet eens van zijn plek ga krijgen, maar beide dagen reed ik weg alsof ik nooit anders gedaan had. Ook vandaag had ik weer zo’n slecht voorgevoel. Ik ging samen met Stephan op pad. Ik zei nog tegen hem: “We gaan vandaag mega voorzichtig doen, hooguit 30 kilometer per uur!” Die suggestie lachen we samen weg. We gaan gewoon rijden. Hij op een Honda CB600F Hornet, ik op een Kawasaki Z750.

Aangekomen bij de huurmaatschappij handelen we de administratie af. Dan komen de motoren tevoorschijn. De Z750 is mijn beoogde koopobject. In het echt is hij fucking mooi! En hij zit lekker!! Het is 11.00 uur, stralend weer, zo’n 12 graden en relatief windstil. De blauwe lucht doet mijn humeur goed, evenals het ronkende 4-cilindertje wat ik inmiddels in werking heb gesteld. Koppeling in, linkervoet 1 slag naar beneden, koppeling op en rijden maar… En ja hoor, net als bij het lessen, rol ik zo weg of ik nooit anders gedaan heb! 

We doen voorzichtig en rustig, tot we na zo’n 500 meter rij-ervaring de provinciale weg bereiken. Deze is erg leeg… Ik moet van mezelf even voelen hoe de 106pk’s aanvoelen. Van 0-106 (op de digitale teller) jank ik m open. Holy fucking shit! Dat is waanzinnig zeg… Op internet heb ik even nagezocht, het monster doet er 3,8 seconden over om deze snelheid te bereiken. Oke, ik ben nog niet zo goed, dus laat het 4,5 seconden zijn… 4,5 seconden… 100 kilometer per uur… Dat redt mijn Renault Megane RS trophy niet, lang niet zelfs! Die doet er 6.5 over… Wil je dit met een auto halen, dan mag je daar flink wat euro’s voor neerleggen, en ik red het met deze motor die nog gen 10.000 euro kost ook! Great!! Dat is echt het tofste pluspunt van motorrijden!

Ander pluspunt is het lekkere bochtenwerk. We rijden via IJsselstein naar Stolwijk, Stephan ‘Heimat’. Even showen bij vader en moeder Bennis. Koffietje doen bij een kennis, dan door Gouda cruisen, waar we de weg goed kennen. Via Gouda rijden we naar Danny, Delft, om daaren heerlijke uitsmijter a la Dennie de Zallum te eten. We hebben er inmiddels zo’n 4 uur opzitten, maar omdat beide fietsten zo comfortabel zitten, kunnen we fris en fruitig weer verder. We pakken in de Krimpenerwaard wat mooie dijkwegen. Van Schoonhoven naar Nieuwegein, een heerlijk stuk asfalt. De limiet van de motor zoeken we niet op, maar we blazen aardig door. Hier merk je hoe fijn de motor zich laat sturen. Ik zit te zingen in mijn helm, zoveel plezier heb ik erin. Op de rechte stukken kan ik het niet laten om af en toe vol ga te geven. Wat een waanzinnige sensatie is dat elke keer weer! De tussensprints zijn ook extreem gaaf. Je hoeft maar even met je rechterpols te draaien, of je vliegt er vandoor. Waan-fucking-zinnig.

Stephan en ik ruilen even van motor. De Honda voelt wat nerveus en zit wat minder sportief. Deze net-iets-meer-dan-lesmotor reageert erg fel op het gas. Bij de minste polstrilling bijt de Honda in je kuiten. Als een bokkend paard hikt de Honda op en neer, reagerend op de kleinste beweging van de rechterpols. Na een tijdje wen ik eraan, en rijdt de 50 kilo lichtere motor ook wel oke. Ook deze is belachelijk snel, maar ook super wendbaar. De Honda is niet zo zwaar. Maar dat gas… Ik vind het niet echt relaxed. Op een trillerige klinkerweg in Schoonhoven beweegt mijn pols een beetje, en de motor reageert er hikkerig op. Als ik na een tijdje weer op de Kawa stap, ben ik blij toe… Deze rijdt echt een stuk relaxter. We crossen door naar Nieuwegein en eten wat.

Dan is het donker. Ik ben al best moe, maar ook in het donker moeten we nog een rondje doen. We kiezen een landweg, maar het zicht is magertjes. Wat ben ik toch verwend met mijn xenonlampen op de Renault. Als ik zelf een motor koop, is een setje xenonlampen mijn eerste investering. Na een tijdje krijgt mijn motor dorst. Tijd om te tanken. We hebben inmiddels zo’n 200 kilometer gereden, en niet zuinig qua toerental, maar toch gaat er maar 12 liter in. Dat is gewoon 1 op 16/17!! Super relaxed dus. Extreme snelheid, veel rijplezier, relatief goedkope aanschaf, en nog zuinig ook!

Na een heerlijke dag rijden, zit ik hier moe achter mijn laptop deze blog te tikken. Het was fantastisch weer, alles is goed gegaan, en morgenochtend breng ik de Z750 weer terug naar de eigenaar. Al zou ik willen dat ik hem, hetzij in een andere kleur, mocht houden…

Voor iedereen die twijfelt of hij wel of niet zijn motorrijbewijs moet halen: DOEN! Echt, ik twijfelde ook, maar zo’n rit als vandaag met dat geweldige weer en de mooie wegen… It’s freakin’ great!!!