Terwijl ik op het bureau in het nachtrapport van de afgelopen nacht zit te lezen hoe mijn 2 vrouwelijke collega’s zijn uitgemaakt voor kankerhoer, prostituee en allerhande zaken, en dat zij tijdens deze verwensingen met allerhande terminale ziektes ook nog zijn bespuugd en met glas zijn bekogeld, hoor ik dat mijn roepnummer wordt opgeroepen op de portofoon. Ik antwoord en hoor de melding aan. Er staat een vrouw bij haar vriendin voor de deur. 10 minuten geleden heeft zij haar nog aan de telefoon gehad en heeft zij afgesproken langs te komen. Nu zij voor de deur staat, doet er niemand open. De meldster, de goede vriendin dus, maakt zich nu zorgen. Of we even willen kijken…
Mijn collega en ik springen in de auto, opweg naar het adres. Ter plaatse treffen wij de meldster aan, die ons meeneemt naar de derde verdieping van een flatgebouwtje. Aangekomen wijst ze naar de deur. Er brandt geen licht in de woonkamer. Door het zichtsbeperkende glas zie ik boven wel een lampje branden. Na meermaals aanbellen en kloppen, wordt er niet gereageerd. De buren zijn er ook niet, dus over het balkon klimmen gaat ook niet lukken. Dan de deur maar intrappen, we willen immers geen risico nemen. Met 2 rake trappen trap ik de deur open. Mijn collega zoekt beneden, ik zeg hem dat ik boven ga kijken. Een hele korte zoektocht bracht mij in een klein, warm en benauwd kamertje. Door de half openstaande deur zie ik een voet.
Ik doe de deur verder open en zie een jonge vrouw op de grond liggen. Het ziet er niet goed uit, haar gezicht heeft een blauwpaarse gloed en haar houding voorspelt ook weinig goeds. Ik roep mijn collega en kijk of de vrouw een teken van leven vertoont. Geen pols, geen ademhaling. Ze voelt nog wel warm aan, misschien kunnen we haar nog redden. Terwijl ik de reanimatie start, geeft mijn collega aan de meldkamer door dat we met spoed een ambulance willen hebben. Ik pomp, mijn collega blaast. Terwijl ik met mijn drukbeweging de hartslag van de vrouw overneem, voel ik ook mijn eigen hartslag stijgen. We horen via onze portofoon dat de ambulance uit een dorp ruim 20 kilometer verderop moet komen. Shit, dat wordt een lange reddingsactie.
Weer pomp ik 30 keer. Ik draag een thermoshirt met daaroverheen een steekwerend vest, een wollen coltrui en een jas met wintervoering. Elke pomp die ik geen voel ik de broeierige warmte onder mijn steekwerend kevlar toenemen. Bij het naar binnen blazen van lucht klinkt er een onmenselijk geluid, alsof er een gootsteen na lange verstopping doorloopt. Een penetrante lucht teistert onze neusgaten. Ik heb een aantal keer de backspace gebruikt, omdat ik probeerde deze lucht te omschrijven, maar na 3 pogingen hou ik het er maar op dat geur niet te omschrijven valt. Terwijl ik weer 30 keer pomp, we zijn inmiddels een kwartier aan het vechten voor het leven van de vrouw, zie ik de zweetdruppels op het gezicht van mijn collega. Eindelijk hoor ik in de verte de sirene van de ambulance. Ondertussen vechten wij nog steeds door. Daar is de ambulance eindelijk. Alle monitoren worden aangesloten, de vrouw wordt gecheckt, maar helaas… Onze inspanningen hebben niet mogen baten. De vrouw is overleden. In de ogen van mijn collega lees ik mijn eigen verslagenheid terug. We hebben gevochten zo hard we konden, maar hebben toch verloren.
Ach, dat gebeurt ons allemaal wel eens, zullen sommige lezers denken. Na dit gevecht te hebben verloren, mogen we nog een klap uit gaan delen. De zus van het slachtoffer moet nog in kennis worden gesteld. Je raadt het al, dat mochten wij doen. Op weg naar het adres kwam ons ter oren dat de zus van het slachtoffer enkele maanden ervoor zowel haar vader als moeder was verloren. Aan ons de taak te vertellen dat ook haar laatste familielid, haar zus van nog geen 40 jaar, was overleden.
We bellen aan en er wordt opengedaan. ‘s Avonds politie aan de deur, dat betekent weinig goeds. Je voelt de spanning stijgen als we de woonkamer inlopen. Ik zie een kind van een jaar of 10 met een volwassen vrouw, de zus van, op de bank zitten. De spanning moet worden gebroken, het bericht moet worden gegeven, en zo gebeurt het ook. Wat volgt is een golf aan emotie. Puur verdriet, zoals je dat alleen op het NOS journaal ziet. De een gilt, de ander scheldt, een derde wordt stil en zoekt troost bij iets of iemand die er niet is. Verwarring en ongeloof nemen de overhand. Mijn collega en ik staan in de kamer, tussen al deze emotie in. “Zeg dat het niet waar is!” klinkt het. Ik zou het wel willen zeggen, maar het is helaas wel waar. Er volgt een lange stilte, waarin alleen wat gesnotter hoorbaar is. In de kamer zoeken mijn ogen een rustpunt. Ik kom uit bij de ogen van het kleine meisje. Grote betraande ogen. In 1 jaar tijd je opa, oma en tante verliezen. Ze kijkt naar ons met een blik van hoop, alsof ze wil zeggen “maar jullie zijn van de politie, jullie kunnen toch iets doen”. Helaas hadden wij al gedaan wat we konden.
Als de emotie weer iets gezakt is, brengen we de nabestaanden naar het slachtoffer. Daar dragen we de boel aan hen over. Het is inmiddels bijna 9 uur en we hebben nog steeds niet gegeten. Helaas moeten we eerst nog wat zaken op papier gaan zetten…
Ja mevrouw Ter Horst, die politieagenten van tegenwoordig, het zijn net bus chauffeurs....
Posted by
Column • Reacties (4) • Permalink
Reacties
Dat zelfde dacht ik ook G… Wilde ook nog neerzetten hoe leuk carnaval was geweest, maar dat is nu ook niet echt meer toepasselijk!
Toch moet ik zeg dat je het wel mooi (niet het goede woord)omschreven hebt en eigenlijk dit naar de overheid moet toesturen… ondanks dat ik denk dat het weinig nu heeft!
Posted by 02/03 01:57 PM
Jongens, het doel van de column is nog steeds hetzelfde als van de andere columns, duidelijk maken hoe belachelijk een situatie is. Deze column draait dan ook vooral om de laatste zin! Dus, geen teneergeslagenheid oid, das niet nodig (met alle respect)
Posted by 02/03 03:15 PM
Bijzonder verhaal Niels! Ik mag hopen dat je dit niet 4x per avond hoeft te doen......
Posted by 02/12 01:56 PM
Ik dacht nog even Yes een nieuwe column van N. Na het lezen van het eerste stukje had ik al een slecht voorgevoel waar dit heen zou gaan…
Posted by 02/03 01:36 PM