Hallo, ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Niels, gewoon, zoals jullie me kennen. Wanneer ik echter in mijn auto stap, verander ik op elk gewenst moment in Niels Alonso… Dat wilde ik altijd al, maar met de Renault Megane RS Trophy No.442 (een hele mond vol) heb ik ook het materiaal onder de bips om deze droom uit te laten komen. Ja ja mensen, ik heb de stoute schoenen aangetrokken, ik heb de auto gekocht!!

Vanmiddag 14.30 uur ging mijn telefoon. Ik zat net een boterhammetje te eten. “Meneer Alonso? U kunt uw Trophy komen halen…” Zwijgend hing ik op. Mission accepted. In mn grijze burgerlijkheid reed ik naar het postkantoor. Even de RS op mijn naam zetten… Oh ja, de verzekering. Een belletje met Centraal Beheer deed pijn in mijn portemonnee. Ai, die premie is echt fucking hoog! Maar ja, wie hard wil rijden, moet in zijn portemonnee lijden! Ik dacht terug aan mijn laatste rit met mijn gele golfje. Een vrij emotioneel moment, omdat het toch voelde alsof ik mijn kind bij een vreemde ging achterlaten. Toen kreeg ik de Seat mee. Een prima auto, voor een vader met een nine to five job, een vrouw die lekker kookt en 2 dotjes van kinderen is het de ideale reisgenoot. Nooit heb ik shit gehad met de auto. Toch heb ik ook nooit een band gehad met de grijze rakker. Te slap en comfortabel in de vering, te weinig gevoel in het stuur, geen turbo, geen sportstoelen… Echt een prima woon- werk wagen, maar niet voor mij, niet voor Niels Alonso…

Toch heb ik aan mijn laatste ritje plezier beleefd. Omdat ik steeds meer verlangde naar een wagen met een turbo, ging ik de Seat rijden als een turbo. Ik kende de auto goed, en kende zijn limieten. Zo reed ik bij de laatste afrit in zn 4 met gierende banden de afrit af, om vervolgens bij Ede Noord er weer af te gaan. Even de 170 aangetikt, in zn 4… Gewoon, om de auto te bedanken voor de trouwe anderhalf jaar dat hij met overal had gebracht. Toch kermde de bandjes behoorlijk hard, alsof hij wilde zeggen: “Meneer Alonso, please, rij me als een trouwe huisvader…” Ik negeerde zijn verzoek en scheurde heerlijk de laatste bochtjes door. Overhellend in elke bocht, gillende bandjes en een brullende motor! Als in een jaren 60 politiefilm scheurde ik de bebouwde kom binnen. Daar gaat het gas er altijd a bij mij, en zo ook nu. Alsof ik geen verkeersovertreding maakte, stuurde ik het terrein van de handelaar op. Daar zag ik hem staan, MIJN Renault Megane RS Trophy. Glanzend in de zon (gelukkig was het mooi weer) en in de starthouding. Zo staat de RS, als een atleet die weg wil sprinten uit de startblokken. Vanachter de enorme antraciete wielen zie ik de witte brembo schijven. Ik kan niet wachten! “Dag Seat”, zeg ik bijna verplicht. Ik trek de sleutel eruit, sluit hem af, kijk nog even om, maar eigenlijk word mijn blik weer gelijk naar de Trophy getrokken! Wat een beest! Ik merk dat ik een glimlach op mijn gezicht heb. Wat een beest… Het blijft door mijn gedachten spoken als ik naar de deur van het kantoor loop. Daar zit de verkoper met een andere klant wat te ouwehoeren. Na de plichtmatige afhandeling loopt de man met me mee naar de auto. Hij drukt me nog eens op het hart: “Jochie, pas alsjeblieft op met dat ding. Je weet dat hij snel is, maar hij is nog veel sneller dan dat! Als het regent… bla bla bla” De rest hoor ik nauwelijks. Je gaat Fernando Alonso toch ook niet vertellen dat zijn Renault R27 snel is en dat hij in de regen rustiger aan moet doen? Doe dat dan bij Niels Alonso ook niet. Maar oke, het is goed bedoeld. “Bedankt” zeg ik, en ik stap in.

…

Ja, hij is van mij… Fuck, hij is gewoon van mij!! Whahaha, IT’S MINE!! MIIIIINE!!!!!!! Breeduit lachend stel ik de stoel op de gewenste positie in. Ik moet het nog een keer tegen mezelf zeggen: “Niels, hij is van jou!” Net als bij de testrit rijkt mijn vinger naar die oh zo coole startknop. BROMMM, en het beest is wakker. Ik onderdruk mijn racende alterego in de wetenschap dat ik het beest eerst warm moet rijden. Een echte sporter begint ook niet zonder warming up, en de atleet van Renault vindt dat ook allerminst prettig. Het kost me moeite om niet bij het eerste rechte stuk het vermogen aan te spreken, maar het lukt me. Naar een kilometer of 7 a 8 kan ik de drang niet meer weerstaan. Op de snelweg schakel ik terug naar 4 en vloer het met aluminium belegde gaspedaal tegen de vloermat! ROOOOAAAAAAAAARR!!!!!!! Ik spuit er vandoor! De auto’s op de rechterbaan zoeven aan me voorbij alsof ze stilstaan! Gauw weer ff rustig aan. Deze rit is een uitgelezen mogelijkheid om hem op normaal gebruik te testen. Straks, als ik iedereen afga om te showen, mag ik weer racen! Alonso, af! De brandstofmeter geeft aan dat de tank bijna leeg is. Nog een goede reden om rustig aan te doen. Aangekomen in Nieuwegein wint de drang om te gassen het af en toe van de drang om rustig aan te doen. Ik voel hoe de beweging van mijn rechtervoet bepaalt wat er met mijn hoofd gebeurt. Voet naar beneden? Hoofd tegen de hoofdsteun aan gekwakt. Voet acuut weer omhoog? Hoofd wordt uit de steun getrokken. Geweldig!

Bij de BP tank ik 50 liter. Ik loop naar de kassa en zie mijn eigen auto staan. Fuck, wat vind ik hem mooi! Ik vind het nog mooier dan net! Ik reken af en besef me dat ik hier binnen een paar dagen weer sta. Ik heb mezelf al voorgenomen om de eerste 3 tankbeurten vooral te genieten. Jammer dan dat het hard gaat met de benzine, ik wil de auto leren kennen! Teruglopend naar de auto vind ik hem alweer mooier dan ik een minuut eerder vond. Hij doet me denken aan een meisje waar ik ook met de dag gekker op wordt! Wat een bak! Ik rij naar huis en parkeer voor de deur. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om te parkeren, ik wil rijden! Maar het is 16.45 uur, dus het is veel te druk op de weg om leuk te kunnen spelen! Mijn buurvrouw roept me na: “Zo Niels, heb je jezelf maar weer eens verwend? Toe maar, lekker kontje hoor!” Ik ga er maar vanuit dat ze daarmee op de auto doelde haha! Kijkend uit het keukenraam zie ik mijn aanwinst staan. Shit, wat een auto. Ik hoor hem bijna roepen: “Alooonsoooo, kom nou raaaaaaceeeen….” Ja ik heb er wel zin in, maar nee, ik wacht even.

Mijn moeder komt thuis. Ze vindt hem erg mooi, “En hij zit echt heel erg lekker!” Vervuld van trots laat ik alle snufjes zien. Dan ga ik mijn vader ophalen bij zijn werk. Hij is zelf met de auto, maar ach, ik heb weer een reden verzonnen om te rijden, en dan kunnen we achter elkaar aan weer retour home! Van een afstandje ziet hij de dikke neus van de RS voorbij zijn Colt steken. Ik zie hem lachen. Ik laat hem de wagen zien. “Ja, ik vind hem echt heel erg mooi!” Leuk om te horen dat ook de aanstichter van mijn autogekte het eens is met mijn keuze. Dat wist ik ook wel. Mijn vader vervloekte me zowat toen ik 4 jaar terug een golf kocht. “Een golf is voor petjes!” Deze Renault heeft veel en veel meer klasse, zo vindt hij. En ik ben het met hem eens. Een rit naar huis volgt. Een oranje verkeerslicht. Ik ben nog op een meter of 200, maar ach, ik kan hem hebben. Vanuit zn 2, VRRROOOOAAAR, a hoor, ruimschoots door oranje! En weer een grijns op mn smoeltje.

Na het eten de testrit met mn pa. Een moment waarop ik me verheugd heb. Mijn vader is, zoals ik al noemde, de aanstichter van mijn autogekte. Van kinds af aan heb ik van alles en nog wat over auto’s met de paplepel ingegoten gekregen. Ook mijn liefde voor formule 1 komt bij hem vandaan. Ik ben hem er dankbaar voor. Eerst rij ik. Ik spreek de turbo aan en we knallen weg. Voor even benoemd ik de N-wegen van Nieuwegein tot Circuitpark Randstad! Mijn vader weet uit te brengen: “He joh, niet zo hard”, maar ik kan het niet helpen! De teller tikt alweer de 170 aan. Dan een stukje rustiger, op naar de snelweg en daar weer stampen. Mijn pa is met recht onder de indruk en we lachen allebei van oor tot oor! Dan mag hij zelf even rijden. Hij schakelt vrij vroeg, om niet teveel aanspraak te maken op het vermogen. “Zo hard durf ik niet hoor, ik ben veel te bang voor politie!” Toch merk ik dat hij ook met het vermogen zit te spelen. Ik herken mezelf in hem als ik zie dat ook hij zwaar glimlacht bij het racen. We just love cars, and this is one hell of a car! “We moeten even langs Ruud!” Zo gezegd, zo gedaan, en ik bel bij mijn oom aan. Ook mijn tante komt mee. Ik moet lachen als ik merk dat niet ik, maar mijn vader enhousiast alle features van de auto showt! Mijn oom en tante zijn ook onder de indruk, en een rit volgt. Ook nu weer een stukje stampen, en ook bij hen weer een brede glimlach. Onder de indruk van het vermogen en de looks van de auto zet ik ze thuis af. “Veel veilige kilometers toegewenst!”, hoor ik, terwijl ik de START knop voor de zoveelste keer indruk.

Dan door naar B en G. Ook van hun kant oprecht enhousiasme. Na een gezellig bakkie koffie is het tijd voor de testrit. Ook vader Hans gaat mee. Een ware Piet precies op het gebied van verkeersregels, maar ik weet dat hij weet dat ik kan rijden. Na een uitgebreide rit met snelweg, provinciaal en bebouwde kom, zie ik dat zelfs Hans lacht en onder de indruk is! Wow, deze auto heeft de power om ook niet-liefhebbers een grijns te bezorgen. Een ware attractie! Dat blijkt wel als ik de auto bij Mike kom showen, die zelfs zn pa meeneemt voor een bezichtiging. Ook zij zijn weer dusdanig enthousiast dat ik eens te meer voel een goede keuze gemaakt te hebben. De testrit met Ron was ook leuk. Ron, die zelf een 206 RC heeft gehad, gaf toe: “Damn, dit is gewoon 2 keer de RC, wat een monster! Zo snel!!”

Ook met Ruben nog een testritje gemaakt. We hebben het er net over dat er niet zo gek veel auto’s zijn die me nu bij kunnen houden. Dan draait er voor me iets wits de weg op. Dichterbij komend zie ik dat het een Nissan Skyline R32 is! Wat een geluk! Zo’n exclusieve wagen zie je niet elke dag! En snel dat ze zijn! We draaien naast elkaar de weg op! Ik geef gas en hij ziet me door zijn zijruit. Hij denkt: “Die pak ik ff” en trapt zn gas in! Toch blijf ik bij, als een irritante vlieg. Hij komt me niet voorbij, ik kom ook niet bij hem weg. Aan elkaar gewaagd remmen we bij het volgende verkeerslicht. Een duimpje van zijn kant naar mij, ik maak hetzelfde gebaar terug. Ik ken die hele gozer niet, maar even waren we verbonden door onze wederzijdse autoliefde. Ik weet dat hij liefhebber is, anders rij je geen skyline. Hij weet dat ik liefhebber ben, anders rij ik geen Trophy…

Behalve dat iedereen hem snel vindt, vindt ook iedereen hem tot nu toe mooi! En ik vind hem zelf helemaal geweldig. Hij rijdt bizar goed, is inderdaad walgelijk snel, en damn wat vind ik hem mooi! Het is inderdaad een beest! Ik verheug me al op morgen. Dan kan ik de wagen aan collega’s showen! Ik hoop dat ik bij iedere meerijder een grijns op zijn of haar gezicht kan krijgen. Ik denk dat het gaat lukken ook. Ik hoop vooral dat ik met dit monster de Alonso in mij vaak genoeg kan onderdrukken. Natuurlijk mag hij er af en toe uit, ik hoop alleen dat hij niet tevoorschijn komt als mijn vrienden van de flitsbrigade in de buurt zijn… Ik hoop ook echt dat ik de auto bijzonder blijf vinden. Net als met mijn golfje, dat was echt mijn auto! Ik hoop dat dit ook echt mijn auto wordt, mijn grote trots.

Foto’s van mijn monster zullen uiteraard snel volgen. Voor wie niet kan wachten, zoek op google naar ‘Megane RS Trophy’ en je zult hem vinden. Megane RS Trophy, No442, das mijn auto. Wie ik ben? Alonso… Niels Alonso…

Posted by

Column • Reacties (7) • Permalink

Reacties

Post een reactie

Naam:

Email:

Smileys

Onthoud mij

Voer de tekst hieronder in:

« Don't try this at home

Clipvrijdag 07-11 »