Street Fighter IV, ik zie hem staan. Voor de derde keer deze week ben ik naar de Free Record Shop gegaan om te kijken of ie al in de schappen ligt, en ja, daar ligt ie. Prachtig artwork op de cover… Omdat ik mijn VVV bon van 5 tientjes nog heb liggen, kan ik t spelletje gratis meenemen. Op weg naar huis herleven oude tijden…

Je moet begrijpen, ik ben een gamer. Gamers zijn allang geen puisterige pubers meer die hun dagen doorbrengen op een donkere kamer en alleen maar door hun dikke jampot-bril naar het scherm turen. Gamers zijn overal, van alle leeftijden. Ik begon ooit op de Commodore 64 met gamen, maar al gauw kreeg ik naast mijn 8-bit Nintendo een fantastische Commodore Amiga. Mijn favoriete spel? Street Fighter 2…

Ik was een jaar of 7, en was helemaal lyrisch van deze game. Ik wilde zo onderhand de mouwen van mijn karatepak afscheuren, zodat de gelijkenis tussen mij en Ryu groter zou worden. En tijdens de karateles bleef ik me maar afvragen wanneer we de ‘Hadoken’ zouden gaan behandelen. Maar hoe vaak ik mijn handen ook in de bekende vorm vouwde, een blauwe vuurbal schoot nooit uit mijn handen weg. Dan speelde ik thuis maar weer de nodige potjes op mijn Amiga. Het spel bestond uit 4 schijfjes, en voor elk gevecht moest je 1 of 2 keer de diskette verwisselen. Tergend, maar ik vond het de moeite waard. De muziek, de looks, de gameplay… Ik was ervan overtuigd dat gaming nooit gaver ging worden dan dit.

Street Fighter 2 speelde een rol in mijn gehele ontwikkeling als gamer. Toen ik mijn Amiga 500 verruilde voor een Sega Megadrive, moest en zou ik Street Fighter 2 turbo erbij hebben. Eindelijk kon ik ook met Balrog, Vega, Sagat en Bison spelen! Wat een feest! Ik zat bijna in de televisie als ik de Sonic Booms van Guile wilde ontwijken. En wat kon ik me vre-se-lijk frustreren als ik in de final battle tegen Bison net op het laatste moment een Flaming Torpedo tegen mn stengel aankreeg! RAAAAAH!!! Ik kan er haast nog kwaad om worden! Stiekem hoop ik dat Street Fighter IV me opnieuw deze frustratie kan brengen. Want waar frustratie is, ligt vreugde op de loer! Want hoe heerlijk was het niet om na 10 verliespartijen uiteindelijk toch die lelijke rode generaal voor zn flikker te schoppen!

1 van de slechtste films van de afgelopen jaren moet toch wel Street Fighter the Movie zijn. Maar ik vond m helemaal geweldig. Jean Claude van Damme, mijn grote filmheld van de early ‘90’s speelde ‘kolonel’ Guile! Het verhaal was bagger, maar een 12-jarige jongen die beide Panini plaatjes boeken va Street Fighter helemaal compleet in zijn kast heeft liggen, vond het helemaal goed. Ik smulde van de film! Ik had alle Street Fighter action figures, zowel van de game als van de film. Ja, je kan wel zeggen dat ik Street Fighter fan ben.

De laatste jaren was het rustig rond Street Fighter. Ander games beheersten mijn tijd en SF raakte wat verder op de achtergrond. Totdat de eerste screens van SF IV op internet verschenen. Mijn oude liefde roest niet, de vlam werd weer aangewakkerd. Niet voor niets heb ik afgeteld tot de release van Street Fighter IV. En nu had ik hem…
Ik ben thuis en loop naar mijn xbox360. Voordat ik de game in de box stop, herleef ik het openingsscherm van de Street Fighter 2 versie op de Amiga. Je zag een blanke knaap en een neger met gebalde vuisten tegenover elkaar staan. Mijn toenmalig jeugdvriend Joost en ik hadden er inmiddels een sport van gemaakt wie het eerste zou roepen “Ik ben de blanke!!” We wilden beiden in de huid van de blanke knul kruipen, omdat we wisten dat die blanke een volle vuistslag in het gezicht van de neger zou geven. En dan barstte het geweld los. Het geweldige muziekje wat hierbij hoort weerklinkt in mijn gedachten…

De disc laadt zich… Alsof ik weer even 7 jaar ben zit ik te wachten tot de nostalgie mijn aderen vult… Een mooi openingsscherm verschijnt en ik voel wat nostalgie… MAAR WAT IS DIT??? Een vreselijk nichterig muziekje, MET ZANG, begeleidt de beelden!! In mijn hoofd knapt iets! Wat een miskleun, wat een schande! De nostalgie gutst weg uit mijn aderen.. Shit joh, dit klinkt als de openingstune van Pokemon! Wat stom, wat zonde! Gelukkig maakt de gameplay een hele hoop goed. Grafisch is de game zo ontzettend tof dat het me blijft verbazen, en ook de gameplay is ouderwets uitgebalanceerd. Zo zie je dat een spelconcept van bijna 20 jaar oud nog prima kan! Maar ook tijdens de gave gevechten, is de muziek niet meer wat het geweest is. En dat vind ik zo ontzettend zonde, zo jammer! De monotone muziek uit de Ken-stage, het gepingel uit China, waar Chun-li zich huisvest… Ik mis het. De Japanse quasi-pop-muziek weet me niet te grijpen. En ondanks dat de nostalgie wel pruttelt, pompt het zich niet als een razende Roeland door mijn aderen…

Toch is Street Fighter een fantastische game, maar mij is bewezen: Nostalgie zie je niet alleen, voel je niet alleen, het moet ook via je oren je lichaam binnendringen om je compleet te overmannen… Misschien dat Street Fighter 5 terug zal grijpen naar de bekende klanken, maar tot die tijd laat ik de oude muziek in mijn hoofd weerklinken, terwijl ik van de nieuwe beelden geniet! 

Posted by

Column • Reacties (4) • Permalink

Reacties

Post een reactie

Naam:

Email:

Smileys

Onthoud mij

Voer de tekst hieronder in:

« Clipvrijdag Alaaaf!

Speler uit z'n spel halen. »