Auw! Auw! Ouch!! Auw!! 4 keer per maand doet het pijn, het rijden van een dikke Renault Megane RS trophy. 4 keer per maand sta je namelijk bij de bezinepomp en 4 keer per maand tik je 75 eurootjes af voor een volle tank. Tenminste, als je zoveel rijdt als ik dan…

Hoe dan ook, met 75 euro aan benzine kun je 500 kilometer verderop weer tanken, als je je beheerst. Als je vol wilt genieten van het potentieel van deze Franse supersporter, dwingt de brandstofmeter je met een harde PIIIEEP!! een kilometer of 100 eerder naar de lokale BP. Let daarbij wel op dat met dat vlotte rijden de milimeters profiel van de 200 euro per stuk kostende banden afvliegen, en als je vervolgens hard moet remmen de levensduur van de peperdure Brembo’s ook met een paar procent afneemt. “Maar Niels, dat wist je toch van tevoren?” Jazeker, dat wist ik, en dat wilde ik. Maar op den duur gaat de knauw in je portemonnee steeds zwaarder wegen. Ook omdat er een beurt van, naar schatting, 2500 euro aankomt en zeker omdat ik in 2009 mijn motorrijbewijs heb gehaald, en de rijkick van een motor vele malen groter is dan die van mijn snelle megane, begon ik steeds vaker een kosten-baten analyse te maken betreffende plezier versus kosten…

En na een tijdje was de knoop door. Er komt iets anders. Hoe pijnlijk ook, hoe gaaf ik de megane ook vind, hoe heerlijk ik er ook mee over de snelweg zoef… Een rekensom toonde aan dat ik met een dieseltje zo’n 1600 euro per jaar bespaarde, alleen al op wegenbelasting + brandstof! Dat is nogal een smak geld! Ook met een zuinige 1.4 benzinekar kon ik al gauw zo’n 1500 euro per jaar in de tas houden. De megane heb ik anderhalf jaar geleden voor een behoorlijk bedrag gekocht. Ik rekende de auto, en een paar stuivers, als de prijs voor een nieuwe auto. Zodoende ben ik gaan kijken naar wat ik wilde. Een middenarmsteun, goeie audio, wel een beeeetje vlot, hippe wieltjes, lekkere stoelen, kek uiterlijk, een bluetoothsetje voor mn telefoon en natuurlijk moest dit alles nog een beetje betaalbaar zijn.

Zodoende kwam ik bij een KIA Pro_c’eed, die, los van de quasi hippe naam en het feit dat een Koreaanse auto is, er in het wit erg goed uit ziet. Daar komt nog eens bij dat er 7 jaar fabrieksgarantie op de auto zit. 7 jaar!! Dat is lang, dat is relaxed! En met het zogeheten se7en pakket is het een super complete en betaalbare auto. Dus ik vol goede moed naar de KIA dealer. Samen met Kirs waren we net een stelletje op zoek naar een nieuwe auto. Al gauw werden we keurig te woord gestaan en bekeken we de auto. De verkoper ging vervolgens mijn auto bekijken. Ik vond de KIA lekker zitten, goed ogen, volwassen interieur en een sexy prijs. Bij het opmaken van de offerte kwam ik echter op de ‘vergeten’ kosten als 500 euro voor de lak en 800 euro voor de kosten rijklaar maken. Belachelijk natuurlijk, maar ja, het is niet anders. Daarbij gaf KIA helaas een vrij lage prijs voor mijn auto, maar, dat komt naar eigen zeggen omdat de nieuwe KIA ook wel heel scherp geprijs is. Ja, meneer KIA, dat klopt wel, maar het gaat mij om het toe te betalen bedrag… Dat kwam neer op een kleine 9000 euro. 9000 euro en mijn snelle Megane RS voor een Koreaanse 1.4 ecobak… Hmm… Even verder kijken…

Een Ford Fiesta Sport… Ook sexy in het wit. Tests wijzen uit dat de ongeblazen 1600 redelijk rap en zuinig is. Op naar Ford. Ook hier netjes te woord gestaan, koffie, kaartje, brochure, offerte. Over het bod op mijn auto belt de verkoper me over 3 dagen terug. Na 5 dagen echter nog niks gehoord. Ik heb de verkoper maar even teruggebeld. “Oh ja, ik heb wel gebeld, maar kon mijn contactpersoon niet bereiken!” Ik kreeg de indruk dat de beste man niet zo graag een auto wilde verkopen, en toen hij een dag later belde met een bod was ik nog steeds niet overtuigd. Ik had de fiesta sowieso al los gelaten om 1 goede, en 1 stomme reden. De goede reden: Ik kon niet echt wennen aan het interieur en voelde me er niet in thuis. De stomme reden: Ik kon maar niet wennen aan het Ford-logo!

Mijn vader wees me vervolgens op de nieuwe Citroen DS3. Ik had er in 2009 al foto’s van gezien, schitterende auto. Maar, een Citroen, kan dat een beetje sportief rijden? En dan nog, zou hij niet vreselijk duur worden? Hij wil immers met de Mini Cooper concurreren… Vol goede moed toch naar de dealer, want na het opzoeken van foto’s was ik toch echt enthousiast geworden. De auto stond er nog niet, maar toch met een folder weggegaan. Een weekje later een smsje van Kirs: “De DS3 staat er!” Ik gauw naar huis, wij samen naar de dealer. En inderdaad, hij stond er. En ja, hij was mooi, heel mooi! Vooral van binnen! Wat een fantastische materialen, wat apart allemaal! 1 nadeel, de prijs… Een snelle rekensom bracht me op een bijbetaling van minimaal 10.000 euro! Nou hebben we gisteren toch een proefrit gemaakt. We kregen een DS3 mee met een 1.4vvt motortje. De auto reed prima zonder ooit spectaculair te worden. We waren de eersten die ermee reden, de auto had namelijk 6 kilomter op de klok staan! Het viel me erg mee hoeveel mensen er omkeken naar de auto. Ondanks zijn aparte verschijning valt hij blijkbaar aardig weg in het straatbeeld. Het grootste voordeel van de auto was de waanzinnige geluidsinstallatie! Die heb je pas bij het 1600 euro kostende navigatiepakkket, maar damn, dat geluid klinkt gruwelijk! Ook was de auto mooi zuinig. Grootste nadeel: Een gay-image ligt op de loer… Citroen wil immers concurreren met de Mini (*kuch* GAY!) en de Mito (gaycar of the year 2009). Bovendien viel het bod van de Citroen dealer erg tegen en waren de bijkomende kosten voor wat leuke opties erg hoog. Ik zou bijna 13.000 euro bij moeten leggen om met een complete DS3 de showroom uit te rijden… No thanks…

Enigzins teleurgesteld kwam ik dus tot de conclusie dat mijn auto veel minder waard was dan ik hoopte. Gelukkig kwam de motorbeurs tussendoor, waardoor ik me weer besefte hoe fokking gaaf sommige motoren eigenlijk zijn! En daar werd plan B (eigenlijk het originele plan A, maar dan bijgesteld) herboren! Een jong gebruikte occassion met weinig kilometers, en dan als de tijd rijp is een gave motor ernaast voor de rijkick. En zo begon, voor de testrit van gisteren hoor, de zoektocht. Een 207? Nee! Een gebruikte Pro_c’eed? Nee, want dan heb ik geen mooi interieur en geen 7 jaar garantie. Een O… Nee joh, geen Opel!! Een Peugeot 206 dan, altijd leuk gevonden! Maar helaas, een 206 is goedkoper dan mijn huidige auto, en das dus een zeer slechte deal. Een ibiza? Nee, te verschillend van het nieuwe model… En zo kwam ik bij de Fiat Grande Punto sport. Met die auto ben ik recent naar London gereden, en dat ging best! Oke, het is niet spectaculair snel, maar het rijdt prima. Dit was een 1.4 16v met 90pk. Voordeel? Heerlijke stoelen, mooie wielen, sowieso een geweldig uiterlijk en voorzien van alle luxe. Gelukkig is er de oliebrander als alternatief. Een 1.9JTDm met een keurige 130 pk en een, jaja, spectaculair koppel van 280nm! Op internet zag ik er een stel staan, veel rode, wat zwarte, een paar blauwe en 1 oranje! Ik heb er een stel bekeken. In Amersfoort 1 met zoveel steenslag dat ie haast wit was, een oranje (wat er echt wel gaaf utiziet) waar de verkoper totaal geen verstand van auto’s had, een mooie zwarte waar de vorige eigenaar helaas wat enthousiast was geweest met de verfkwast… En natuurlijk hier en daar een slecht bod. Enigzins beteuterd overwoog ik inmiddels een Suzuki alto…

Na een vergooide woensdag (geen resultaat) besloten Kirs en ik de donderdagochtend nog maar even op pad te gaan. Bij de ene dealer troffen we de belichaming van steenslag. Vervolgens door naar Bunschoten. Daar stond een keurige zwarte Grande Punto sport, met precies de wielen die ik wilde hebben, rode FIAT logo’s (klein detail, maar toch), nagenoeg geen gebruikssporen en een redelijke prijs. Ook de verkoper beviel. Koffie? “Ja graag”. Ik vertelde wat over mijn auto, en na een uiterlijke schouwing van de verkoper kwam hij met een redelijk bod. Tijdens die schouw kwam ik er en passant achter dat mijn rechter mistlamp voor aan barrels is gereden! Dat was gisteren nog niet, dus een Bunschotense kei heeft mijn lampje stukgebeukt!! Grom!! Gelukkig werd het bod er niet minder om… Kirs en ik zijn vervolgens een proefrit gaan maken. Verwacht nou geen superlatieven zoals bij de Renault of de Kawasaki Z750, want het is allemaal net wat minder explosief, maar toch… Door het hoge koppel sleurt de auto er lekker aan, en voelt ie gewoon echt snel. Ook de wegligging is strak, het blijft immer een sport. De zit was goed, de koppeling ultralicht (of is mn RS gewoon loodzwaar?) het verbruik stemde me zeeeeer gunstig (1 op 18 is geen probleem) en ook de audioinstallatie voldoet. Kortom, dit moet hem gaan worden. Mede omdat ik er zodanig weinig bij hoef te leggen, dat ik het gemis aan PK’s straks ruimschoots kan compenseren met de aanschaf van een motor!! Whaa! Zodra ik hem kwijt kan, het ik nu dus zoveel geld bespaard met deze deal dat ik naast een keurige auto een motor kan kopen? Gaaf, dat betekent dat ik er in pk’s niks op achteruit ga! Mijn ‘wagenpark’ (wat een term) komt met motor gewoon boven de 225 pk, dus… No worrries!! Terug bij het bedrijf sprak ik de vorige eigenaar van de auto, een verkoopmedewerker. Hij liet even zien hoe het blue&me systeem werkte en vertelde dat hij de auto zelf ook fijn had gevonden… Jaja, dat zegt elke verkoper natuurlijk, maar op de een of andere manier geloof ik hem. Na wat details over een poetsbeurt en nieuwe banden en een beetje gewik en geweeg over de laatste 100 euro, maakte ik de volgende deal: “Oke, ik doe het, als je dat lelijke stickertje van het bedrijf maar van de achterklep haalt!” Met een ferme ruk scheurde de man het stickertje van de klep en stak zijn hand uit: “Verkocht, gefeliciteerd!”