Sorry, maar ik vond dit echt een gedrocht van hier tot overmorgen. Zelden heb ik me zo aan een film gestoord. TNW krijgt nog net een 2 voor de fraaie cinematografie en aankleding, maar script, regie, karakters, dialogen, editing en vooral de score(monotoon en repetitief) zijn een regelrechte aanfluiting.

Het verhaal heeft vreselijk veel pacing problemen en is bovendien voorzien van de meest sneue vorm van karakterontwikkeling denkbaar: een zweverige, pretentieuze, quasi-filosofische voice-over waarmee men de zielenroerselen van de personages poogt bloot te leggen. Ugh

Na een uurtje zat ik mezelf op te vreten van irritatie door alle nutteloze artistieke touches die de film een bepaald elan zouden moeten geven. Wat dus duidelijk niet gelukt is. Behalve natuurlijk voor de hardcore Malick-fans. Die slikken namelijk alles wat hun held ze voorschotelt.

**Spoiler**

Een inboorling die een uur lang door een schitterende Engelse tuin loopt? Artistiek? Ja, misschien als de kijker op dat ogenblik niet al zat te smachten naar de eindcredits. Malick lijkt te zijn vergeten dat je je bepaalde scenes alleen kunt permitteren als het script(personages + verhaal) interessant genoeg zijn. Want nu kon het letterlijk niemand wat schelen.